Η χρήση συγκεκριμένων όρων στην έκθεση των προβλημάτων του κομμουνισμού πολύ συχνά δημιουργεί αμφιβολίες. εξαιτίας του διαφορετικού νοήματος που ενδεχομένως δίνεται σ' αυτούς. Αυτό συμβαίνει με τις λέξεις δημοκρατία και δημοκρατικός. Στην έκθεση των αρχών του, ο Μαρξιστικός κομμουνισμός αυτοπαρουσιάζεται σαν μια κριτική και άρνηση της δημοκρατίας· εν τούτοις οι κομμουνιστές συχνά υπερασπίζονται τον δημοκρατικό χαρακτήρα των προλεταριακών οργανώσεων (το κρατικό σύστημα των εργατικών συμβουλίων, τα συνδικάτα και το κόμμα) και την εφαρμογή της δημοκρατίας στο εσωτερικό τους. Δεν υπάρχει βέβαια καμία αντίφαση σ' αυτό, και καμιά αντίρρηση δεν μπορεί να υπάρξει για τη χρήση του διλήμματος, “είτε αστική δημοκρατία είτε προλεταριακή δημοκρατία” σαν ένα τέλειο ισοδύναμο στην φόρμουλα “αστική δημοκρατία ή προλεταριακή δικτατορία”.

Η Μαρξιστική κριτική των αξιωμάτων της αστικής δημοκρατίας βασίζεται, στην πραγματικότητα, στον ορισμό του ταξικού χαρακτήρα της σύγχρονης κοινωνίας. Καταδεικνύει την θεωρητική ασυνέπεια και την πρακτική ψευδαίσθηση ενός συστήματος το οποίο φιλοδοξεί να συμφιλιώσει την πολιτική ισότητα με τον διαχωρισμό της κοινωνίας σε, καθοριζόμενες από τη φύση του τρόπου παραγωγής, κοινωνικές τάξεις.

Η πολιτική ελευθερία και ισότητα, οι οποίες, σύμφωνα με τη φιλελεύθερη θεωρία, εκφράζονται στο δικαίωμα της ψήφου, δεν έχουν κανένα νόημα αν δεν βασίζονται σε μια αφετηρία που αποκλείει την ανισότητα των βασικών οικονομικών συνθηκών. Γι' αυτό τον λόγο, εμείς οι κομμουνιστές, δεχόμαστε την εφαρμογή τους στο εσωτερικό των ταξικών οργανώσεων του προλεταριάτου και αγωνιζόμαστε ώστε αυτές να λειτουργούν δημοκρατικά.

Για να αποφύγουμε τη δημιουργία αμφιβολιών και την εξύψωση της αρχής της δημοκρατίας, τόσο ταιριαστής με την επικρατούσα ιδεολογία την οποία αγωνιζόμαστε αμείλικτα να καταστρέψουμε, θα ήταν επιθυμητό να χρησιμοποιήσουμε έναν διαφορετικό όρο για κάθε μια από τις δυο περιπτώσεις. Ακόμη και αν δεν κάνουμε κάτι τέτοιο, είναι παρ' όλ' αυτά χρήσιμο να κοιτάξουμε λίγο περισσότερο στο περιεχόμενο της δημοκρατικής αρχής, τόσο γενικά όσο και στην εφαρμογή της στις ομοιογενείς ταξικές οργανώσεις. Αυτό είναι απαραίτητο για να περιορίσουμε τον κίνδυνο της επανανάδυσης της δημοκρατικής αρχής σε μια απόλυτη αρχή αλήθειας και δικαιοσύνης. Μια τέτοια υποτροπή στον apriorismό θα εισήγαγε ένα στοιχείο ξένο σε ολόκληρο το θεωρητικό μας υπόβαθρο, την στιγμή που προσπαθούμε, μέσω της κριτικής μας, να εξαλείψουμε εντελώς το απατηλό και αυθαίρετο περιεχόμενο των “φιλελεύθερων” θεωριών.