Η «μαγεία» της ξεχασμένης γλώσσας: Είναι χρήσιμο το να αποδεσμεύεσαι κριτικά από αυταπάτες, αλλά ακόμα πιο χρήσιμο είναι το να μην δεσμεύεσαι άκριτα από καινούργιες, ανταλλάσσοντας μ' αυτόν τον τρόπο το ένα αδιέξοδο με κάποιο άλλο. Χρόνια τώρα το αντιεξουσιαστικό κίνημα τυφλά και μάταια βολοδέρνει ανάμεσα σ' αυτά τα αξονικά ζητήματα - παγίδες, φαντάσματα μιας άλλης εποχής, που οι όποιες «προοδευτικές» εταιρίες και οι πράκτορες τους προώθησαν στο εσωτερικό του: δίνοντας έτσι στο σύστημα την ευκαιρία ικανοποιώντας τα στον βαθμό που το ίδιο κρίνει, να αποσυμπιέζει κάθε κίνηση του αντιεξουσιαστικού χώρου κρατώντας τον εγκλωβισμένο μέσα στις λογικές της εξουσίας: ικανοποίηση που όπως είδαμε διόλου δεν εκτροχιάζει το σύστημα, μιας και τα αξονικά, τα παραπλανητικά αυτά ζητήματα έτσι κι αλλιώς αποτελούν τμήμα της πολιτικής του ατζέντας. Τα τέσσερα αυτά ιδεολογήματα, οι εξεπίτηδες αυτές ακρωτηριασμένες εικόνες - μύθοι, δεν ήσαν παρά τα δέντρα που έκρυβαν το δάσος: και το δάσος όπως διαπιστώσαμε ήταν τα κάθε λογής συμφέροντα και μαζί ο σκοταδισμός και το χαμηλό μέχρι ανύπαρκτο επίπεδο κριτικής που θεωρήθηκαν από κάποιους σαν οι προϋποθέσεις της ίδιας της επιβίωσης αυτών των συμφερόντων: στην πραγματικότητα, και ιδιαίτερα ο αντιφασισμός, ο αντισεξισμός και ο αντιρατσισμός, πασπαλισμένα με σκόρπιες νότες μιας μαδημένης, ακίνδυνης οικολογίας, συνθέτουν τον ατσάλινο νόμο της «κοινωνικής μηχανικής», το «πολιτικώς ορθόν» της παγκοσμιοποίησης, που ήδη στραγγαλίζει τον πλανήτη: τα ιδεολογήματα αυτά συνθέτουν το θέαμα, την μόδα μιας από δεκαετίες δολοφονημένης αστικής δημοκρατίας και η χρήση αυτής της μόδας από την μυστική υπερκυβέρνηση, σε ένα μονάχα αποβλέπει: στην μετατροπή μας σε μια δίχως ταυτότητα ράτσα σκλάβων, γονατισμένων οριστικά πια κάτω από την ασήκωτη σκιά του κυβερνοφασιστικού Μολώχ: το απόστημα της αφομοίωσης, της ενσωμάτωσης στο σύστημα, υπήρχε από χρόνια μέσα στο κίνημα: απλά κάποια στιγμή θα έσπαγε, κι αυτό είναι όλο...

 

Μιλήσαμε χρησιμοποιώντας μια «διάλεκτο» και μια μέθοδο επιλεκτικά «ξεχασμένες» έξω από την «μεγάλη εικόνα» του τομέα της «αντιεξουσιαστικής» μόδας: μία γλώσσα χιλιομισημένη κι επίτηδες περιθωριοποιημένη από κάθε λογής νεοαριστεριστές και αρχηγίσκους, γιατί ακόμα και το απλό άκουσμα των όρων της σαν «ξόρκι διαλεκτικό» χορεύει, καταλύοντας ακαριαία θα 'λέγε κανείς τα φετιχικά μάγια, που 'ναι και τα μοναδικά θεμέλια της μίζερης τους εξουσίας. Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η καταστασιακή «διάλεκτος» δεν θα 'ναι η γλώσσα της σύγχρονης κοινωνικής ανατροπής, κι αυτό γιατί κοιμήθηκε μαζί με την εποχή της: η επανάσταση της κάθε εποχής δημιουργεί είτε το θέλουν «κάποιοι» είτε όχι, την ολόδικιά της γλώσσα και ορολογία.

 

Απλά δεν είχαμε μπροστά μας ζωντανούς αντιπάλους αλλά τέσσερα ιδεολογήματα, τέσσερα από δεκαετίες πεθαμένα ζόμπι, που το ίδιο το σύστημα νεκρανάστησε για αιτίες που στις αράδες τούτες ικανοποιητικά πιστεύω πως ξεκαθαρίσαμε: μας αρέσει το fairplay, και γι' αυτό και εμείς ανασύραμε από το παρελθόν έναν αντίπαλο που ανήκει στην δικιά τους εποχή, και που για ακόμα μια φορά απόδειξε πως δεν είναι αναγκαίο να 'ναι ζωντανός, για να σκορπίσει στον ορίζοντα ψευδαισθήσεις κι αυταπάτες, δεμένος σταυρωτά στην σέλα του αλόγου του: κι όπως λέχτηκε από τον Μαρξ στην «18η Μπρυμαίρ» αν καλοθυμάμαι, είναι επιτέλους καιρός ν' αφήσουμε την εποχή μας να θάψει τους νεκρούς της...

 

Φίλοι αντιεξουσιαστές, «σύντροφοι της εξέγερσης και της ανατροπής» όπως λέγαμε σε παλιούς, αρκετά πιο «νόστιμους» καιρούς: Κάποια στιγμή πρέπει επιτέλους ν' αρχίσουμε να υποψιαζόμαστε και πάνω απ' όλα να σταματήσουμε να δαγκώνουμε το δάχτυλο που μας δείχνει το πιάτο με το φαγητό: καιρός είναι να αναρωτηθούμε τον λόγο για τον οποίο το σύστημα επαναφέρει μαζικά στην «επικαιρότητα» τα φασματικά αυτάίδεολογήματα: εκτός κι αν οι αυταπάτες μας είναι τόσο τερατώδεις ώστε να φανταζόμαστε πως τα «προοδευτικά» κόμματα, εταιρίες και κομματίδια που συστηματικά ξεθάβουν τους «αντιρατσισμούς», τους αντισεξισμούς και τους αντιφασισμούς, δεν αποτελούν κομμάτι, και διαλεχτό μάλιστα του συστήματος: αποτελούν κυριολεκτικά την ιδεολογική του εμπροσθοφυλακή, καθώς οι επαναφορές τους του προσφέρουν το θεαματικό του άλλοθι, τα ξεφτισμένα αυτά ιδεολογήματα, που χρησιμοποιώντας τα το σύστημα περνά την παγκοσμιοποίηση πίσω από την πλάτη του παγκόσμιου πληθυσμού. Τα ιδεολογήματα αυτά σαν δομικά πια της εξουσίας υλικά έχουν σαν κύρια αποστολή τους να καλύψουν την επέλαση της παγκοσμιοποίησης υπνωτίζοντας, παραπλανώντας τον λαό, που εμβρόντητος παρακολουθεί το σύστημα που ιδιωτικοποιώντας ακόμα και τα μεταχειρισμένα προφυλακτικά, την ίδια ακριβώς στιγμή να εκφράζεται με γλώσσα που πάνω - κάτω ανήκει σε αριστεριστή της δεκαετίας του 70!

 

Κανένα από τα ιδεολογήματα αυτά δεν παρουσιάζει κάποιο διέξοδο: είναι «εκ κατασκευής» αδιέξοδα, ανολοκλήρωτα, γιατί απλά έχουν ήδη ολοκληρωθεί, έχουν κλείσει τον κύκλο της ζωής τους δεκαετίες πριν, με την ενσωμάτωση τους στο σύστημα μιας άλλης εποχής, αυτής της μεταπολίτευσης. Κι όπως είναι γνωστό η αναπόδραστη για όλους και για όλα κίνηση της χωροχρονικής ροής πάντα προς το μέλλον, αποκλείει απόλυτα την επαναληψιμότητα των ιστορικών γεγονότων, εκτός κι αν αυτά επαναλαμβάνονται σαν φάρσες: όπως κι αν το δούμε, είναι μάλλον απίθανο να δούμε στο μέλλον τον λήσταρχο Νταβέλη να ροβολά από τα βουνά, την Μαρία την Δαμανάκη να σκούζει από το μικρόφωνο «εδώ πολυτεχνείο! εδώ πολυτεχνείο!», και για τους ίδιους ακριβώς λόγους την πέτρα που μόλις άφησα να πέσει από το χέρι μου, να κατευθύνεται όχι προς τα κάτω, αλλά προς το διάστημα... Όλα αυτά τα επαναφερόμενα ιδεολογήματα - φάρσες έχουν βαθύτατη πολιτική στόχευση: Θέλουν να προκαλέσουν χωροχρονική σύγχυση, που στην σκιά της θα κρυφτεί, ήδη το κάνει, η πραγματική ροή, η ραγδαία μεταβολή των συνθηκών, που συνθέτει το πέρασμα για τους σκοτεινούς, μετακαπιταλιστικούς κόσμους των Επικυρίαρχων. Είναι φρικτά απλό: το σύστημα κατασκευάζει κι εκπέμπει τόσο τη νεοδεξιά, όσο και την νεοαριστερά μαζί με τις νεοαριστερίστικες παραφυάδες της για να ναρκώσει τον λαό, με ένεση ουσιαστικά ευθανασίας του, το προβαλλόμενο από το σύνολο των ΜΜΕ τεχνητό ολόγραμμα: το θέαμα, την αδειασμένη από οποιοδήποτε άλλο περιεχόμενο μόδα της δημοκρατίας, που η μυστική υπερκυβέρνηση συνέθεσε και που ασύδοτα χρησιμοποιεί: και η αιτία αυτής της χρήσης είναι κάτι γνώριμο στους πρίγκιπες αυτού του κόσμου, από την εποχή του Μακκιαβέλλι ακόμα: πως ο γενικευμένος πανικός πρέπει με κάθε θυσία να αποφευχθεί: γιατί όπως έλεγε ο Πετρώνιος «η τυχαιότητα έχει την δικιά της αιτία», πράγμα που σημαίνει πως ο πανικός αυτός πιθανότατα κρύβει μέσα στον χαοτικό στροβιλισμό του κάποια χωροχρονική διακλάδωση, μια αναδυόμενη τάξη, μια δομή κοινωνικής αυτοοργάνωσης μοιραία για τους ιδιοκτήτες μας...

 

Η ίδια η παγκοσμιοποίηση είναι μια μόδα που προέκυψε από το μιξάρισμα, από την σύνθεση ιδεολογικών σημειοσυνθέσεων «δανεισμένων» από το σύνολο σχεδόν των «προοδευτικών» ιδεοληψιών του παρελθόντος: είναι ένας εκτυφλωτικός, πολύχρωμος μπερντές κλασματικής, φράκταλ διάστασης, που μας προέκυψε από τον συνδυασμό των επαναφερόμενων κυβερνοχώρων μόδας - διαστάσεων: αυτό που κρύβει πίσω της είναι τα κρυφά σχέδια της πλανηταρχίας που αναφέραμε, και η διαμεσολάβηση, η αλλοτρίωση μας από αυτήν και τις μεικτές ιδεολογικές της σημειοσυνθέσεις μας καταδικάζει σε γενικευμένη σύγχυση, σε μια κατάσταση συνεχούς εγκλωβισμού μας, ανάμεσα στις διαστάσεις - τομείς μόδας πολιτικής ή άλλης: γεγονός που εξηγεί με τον περισσότερο ανάγλυφο τρόπο την γενικευμένη έλλειψη ταυτότητας, που έχει «προσβάλλει» από καιρό το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού.

 

Απολύτως τίποτα το καινούργιο δεν «παίζει» μέσα στην «επικαιρότητα» της παγκοσμιοποίησης που την χαρακτηρίζουμε σαν retroactive, σαν «παρελθοντοδραστική» καθώς συντίθεται αποκλειστικά και μόνο από χαμένα μέσα στον χρόνο ιδεολογήματα: αλλά αυτό που αξίζει να συγκρατήσουμε είναι πως η παγκοσμιοποίηση, σαν μόδα που συντίθεται από επί μέρους ιδεολογήματα που όπως είδαμε δεν μπορούν να ολοκληρωθούν γιατί το έχουν ήδη κάνει, είναι κι η ίδια καταδικασμένη να μην ολοκληρωθεί ποτέ της. Αυτό συμβαίνει επειδή ο πολυκαταναλωτισμός που σαν τελικό της στάδιο αυτή μας υπόσχεται, είναι ουσιαστικά μία αυτοαναιρούμενη, μια άπιαστη χίμαιρα: Γεγονός που εγγυάται η σταδιακή μεν, σταθερή δε εξάλειψη της ιδιότητας του εργαζόμενου μέσα στο process αυτοματοποίησης της παραγωγής, διαδικασία που ήδη είναι φανερή σε κάθε επίπεδο και που είναι έξω από κάθε συζήτηση, εξαιτίας της δραστικής μείωσης του κόστους παραγωγής. Από την άλλη πάλι μεριά, η διαδικασία συγκέντρωσης του κεφαλαίου σε χέρια ελαχίστων καταστρέφει γοργά κι όχι μονάχα τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, γεγονός που και τυπικά πια διαγράφει αμετάκλητα από τον πλανήτη κάθε έννοια ελεύθερης αγοράς: κι όπως είναι φυσικό πολυκαταναλωτισμός μέσα σε μια ολοένα αυξανόμενη, τεράστια μάζα μόνιμων πια ανέργων, μονάχα σαν «όνειρο θερινής νυκτός» μπορεί να νοηθεί. Αναφερόμαστε σε διαδικασίες που ήδη εξελίσσονται ανάμεσα στα πόδια μας, και που η εξουσία αντιμετωπίζει με συνεχείς χαλκεύσεις, με συνεχείς πλαστοποιήσεις των δεδομένων: Ήδη αναφερόμαστε όχι πια σε ανεργία, αλλά στο θέαμα, στην μόδα της ανεργίας, όπου το φανερό της πρόσωπο κρύβει στην σκιά του το υπόρρητο, αυτό που πρέπει για λόγους πιθανής πρόκλησης μιας εξέγερσης, ή γενικού πανικού να γίνει αόρατο, να εξαφανιστεί. Το φανερό πρόσωπο της μόδας της ανεργίας ταυτίζεται φυσικά με την μαζικά προπαγανδισμένη από κυβερνήσεις, κόμματα και ΜΜΕ, εξιδανικευμένη, ακρωτηριασμένη της εικόνα: τόσες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας εδώ, αθρόες προσλήψεις στο δημόσιο, πάντα σχεδόν σε προεκλογικές περιόδους για λόγους ευνόητους, κτλ: η υπόρρητη, σχολαστικά συγκαλυμμένη πραγματικότητα της ανεργίας, αφορά όχι μονάχα το πόσοι μένουν άνεργοι για κάθε έναν που προσλαμβάνεται, αλλά και τον ολοένα αυξανόμενο ρυθμό δυσκολίας που ο απολυμένος αντιμετωπίζει για να ξαναβρεί εργασία: δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια «εργασιακή επισφάλεια», αλλά μ' ένα σφαιρικό ξεχαρβάλωμα, με μια ολοκληρωτική διάλυση του εργασιακού μοντέλου: τι λοιπόν συνέβη, και το «δικαίωμα στην τεμπελιά», γύρισε σε υποχρέωση, σε ρουτινιάρικο καθήκον;

 

Απλά, ο νεοφιλελευθερισμός που κάτω από διάφορες ταμπέλες επικρατεί στο σύνολο των προηγμένων χωρών, άφησε το χαλινάρι, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον κεντρικό, ταυτολογικά νομιμοποιημένο μύθο του σύγχρονου καπιταλισμού της μόδας, του slogan «ανάπτυξη για την ανάπτυξη, να καλπάσει ελεύθερος: ο διεθνής φιλελευθερισμός καταργώντας σχεδόν κάθε έννοια προστατευτισμού και «κοινωνικού κράτους», κλώτσησε τα εμπόδια από τις ράγες του «οχήματος της ιστορίας», επιταχύνοντας έτσι ξέφρενα την συνάντηση του καπιταλισμού με το σημείο «της ιστορικά προγραμματισμένης αυτοκαταστροφής του». Πρέπει κάποια στιγμή επιτέλους να θορυβηθούμε, γιατί οι «κοινωνίες του κύκλου» ίσως ήδη να 'χουν χτιστεί γύρω μας. Οι κοινωνίες αυτές, όπου ο χωροχρόνος ανακυκλώνεται στο εσωτερικό ενός κύκλου που σχηματίζεται από την διαδοχή συμβάντων μόδας απόλυτα πανομοιότυπων μεταξύ τους, μας φέρνει στο μυαλό καταστάσεις που πληθαίνουν γύρω μας σε ανησυχητικό βαθμό: τι θα λέγατε για μια πρωινή ζώνη όπου όλες οι τηλεπαρουσιάστριες είναι ίδιες μεταξύ τους, όλες ξανθές με αβυσσαλέο ντεκολτέ, όπου τα σήριαλ θα 'ναι ίδια μεταξύ τους, όπου οι ειδήσεις των καναλιών όχι μόνο δεν θα είναι διαφορετικές στο παραμικρό, αλλά που εκφωνούνται με την ίδια ακριβώς σειρά, κι όπου οι ταινίες ανακυκλώνονται από κανάλι σε κανάλι, μέσα σε μια ατέλειωτη επαναληπτική εναλλαγή; Κι όπως ήδη διαπιστώσαμε στις κοινωνίες του θεάματος, δεν είναι πια η πολιτική που καλύπτει την οικονομία, αλλά το αντίστροφο, η οικονομία την πολιτική: κι έτσι σε_κάθε περίπτωση το σύστημα και κάθε του κανάλι θα ισχυριστεί πως ο μοναδικός λόγος αυτής της ατέρμονης επανάληψης είναι κάποιες «οικονομικές δυσχέρειες»: ή όπως είπαμε στο α' τεύχος μας, «το σύστημα τελικά παραδέχεται πως υπάρχει, μόνο και μόνο για να μην μας πει το γιατί»: η σχεδόν παντού εκδηλωμένη και ταυτόχρονα μεθοδικά συγκαλυμμένη πολιτική, δεν είναι άλλη από την προσπάθεια του συστήματος να εξαλείψει ολοκληρωτικά τον ολέθριο για το ίδιο εντροπικό παράγοντα, και φυσικά την μνήμη μας απ' όπου αυτός πηγάζει: και με βραχυπρόθεσμη, αμεσομελλοντική προοπτική του την αντικατάσταση μας με μια posthuman ράτσα λοβοτομημένων σκλάβων: όχι πια μιας χιμαιρικής όπως είδαμε «πολυκατανάλωσης», αλλά της εφαρμοσμένης επάνω τους ρομποτικής.

 

Απέναντι σε όλα αυτά που στα υπόψιν, σιγοψυθιρίζονται όχι μονάχα στις σελίδες της «Εικονομίας», αλλά εδώ και πολύ καιρό σε πολλούς άλλους χώρους, το αντιεξουσιαστικο κίνημα κρατά «άκραν του τάφου σιωπήν»... Ίσως όχι μόνο γιατί δεν μπόρεσε καθηλωμένο από την κριτική του ανεπάρκεια να τα διακρίνει, αλλά και γιατί εμποδίστηκε από κάποιους να το κάνει: το γεγονός ωστόσο παραμένει, πως εξακολουθεί να αντιδρά σε αναχρονιστικούς, ανύπαρκτους εχθρούς του, με τρόπο που μονάχα σαν γραφικός μπορεί να χαρακτηριστεί: μόλις λίγες μέρες πριν ακούστηκαν σε πορεία, εν έτει 2007, αντιχουντικά (!!!) συνθήματα: αλλά εκεί που ο αποπροσανατολισμός του τομέα της «αντιεξουσιαστικής» μόδας στ' αλήθεια «χτύπησε τα κόκκινα», ήταν η πρόσφατη σύνοδος του G8 στην Γερμανία: κάποιοι με σύνθημα «no border» την στιγμή που εδώ και χρόνια τα «borders» έχουν ήδη.καταργηθεί από την ίδια την παγκοσμιοποίηση, συνασπίστηκαν με κάποιες χιλιάδες, κλασικά ανεγκέφαλους νεοαριστεριστές, συνθέτοντας έτσι το ταυτολογικά νομιμοποιημένο θέαμα της σύγκρουσης: ποιο ήταν αυτό, ποιο τελικά είναι και θα είναι η κούφια πραγματικότητα, το θέαμα όλων των συνόδων της G8; Δεν νομίζω πως πρέπει να 'σαι κάποιος αρσιβαρίστας της κριτικής για να το διατυπώσεις: το φανερό του πρόσωπο, δεν ήταν διαφορετικό, απ' αυτό που μας επέτρεψαν να δούμε: Οκτώ παράσιτα συγκεντρώθηκαν για να αποφασίσουν για το μέλλον του πλανήτη: κι απ' έξω κάποιες χιλιάδες fashion victims του νεοαριστερίστικου τομέα μόδας συγκρούστηκαν με τους «φασίστες» και με τους «φασίστες μπάτσους», απλά γιατί έτσι επέβαλλε το τελετουργικό της επετείου: εξάλλου, λογικό δεν φαίνεται να δείρω τον μπάτσο επειδή είμαι αναρχικός, νεοαριστεριστής ή ότι άλλο, κι από την άλλη ο μπάτσος να βαρέσει εμένα επειδή είμαι αναρχικός, νεοαριστεριστής ή ό,τι άλλο; Και τονίζω πως αναφέρομαι σε ψευδαισθητικές συλλογικές συναντιλήψεις, κι όχι σε μεμονωμένες περιπτώσεις.

 

Κάπως έτσι διαδραματίστηκε η φαινομενικότητα του πράγματος, που με την αντιφασιστική του έξαψη μπορεί και να ενθουσίαζε την γιαγιά μου, που αν βέβαια ζούσε ακόμα θα άγγιζε τα 118 της χρόνια: έλα όμως που ο διαβολάκος της κριτικής, σηκώνει μιαν ιδέα το τραπεζομάντηλο, για να βλεφαρίσουμε στα πεταχτά τι κρύβεται από κάτω από το τραπέζι! και το υπόρρητο, το εξαφανισμένο, επίτηδες φυσικά από την «επικαιρότητα» πρόσωπο, λέει μιαν άλλην ιστορία: τίποτα απολύτως δεν συμφωνήθηκε στην G8, όπως και σε καμιά από αυτές τις συνόδους, απλά γιατί όλες οι αποφάσεις έχουν παρθεί καιρό πριν αλλού, κι από πανίσχυρα κέντρα εξουσίας: το G8 και τα οχτώ παράσιτα που φαίνονται να κυβερνούν τον πλανήτη, δεν είναι παρά οι μαριονέτες, τα ανδρείκελα, το ανίσχυρο καμουφλάζ της πανίσχυρης «μυστικής» υπερκυβέρνησης: ένα εξαιρετικά χρήσιμο καμουφλάζ γιατί δίνει στην βαθύτατα δικτατορική παγκοσμιοποίηση ένα άρωμα, μια ψευδαισθητική επικάλυψη δημοκρατίας: και πως θα μπορούσε να 'ναι αλλιώς, αφού τα 8 αυτά παράσιτα μοιάζουν με δημοκρατικά παράσιτα, δήθεν εκλεγμένα από τους λαούς τους, και στην πραγματικότητα βέβαια από τις πολυεθνικές, τα ΜΜΕ τους, και την συνακόλουθη μαζική πλύση εγκεφάλου... Έτσι η παγκοσμιοποίηση παίρνει το δημοκρατικό της χρίσμα, και νικά, θριαμβεύει έστω και υποσυνείδητα μέσα στη «μεγάλη», μέσα στην λειψή εικόνα που η ίδια κατασκεύασε για τον εαυτό της: η κάθε σύγκριση είναι μάταια: τι βαρύτητα θα μπορούσαν να 'χουν μπροστά σε 8 ηγέτες εκλεγμένους από ένα δις ψυχές, τριάντα - σαράντα χιλιάδες κολλημένοι, που φωνάζουν συνθήματα ενάντια σ' έναν εδώ και 50 χρόνια για την Ευρώπη, και 30 για μας οριστικά πεθαμένο και θαμμένο, δηλαδή ανύπαρκτο φασισμό; Με άλλα λόγια κι ανακεφαλαιώνοντας, κάποιοι που νόμιζαν πως είναι κάτι που δεν υπήρχε πια, πλακώθηκαν με κάποιους που νόμιζαν πως ήταν κάτι που επίσης δεν υπήρχε πια, με φαινομενική, σχεδόν ξεχασμένη πια αιτία της σύγκρουσης μια σύνοδο που οι αποφάσεις της είχαν παρθεί μήνες ή και χρόνια πριν, από κάποιους άλλους, κάπου αλλού, άγνωστο που... Κι αν ετούτη η αναχρονιστική παλάβρα, επινοημένη στην βάση κάποιου αρχαιόπληκτου «σκεπτικού» (!), θα πρέπει να θεωρείται σαν μια «κομβική στροφή» του αντιεξουσιαστικού κινήματος, στα σίγουρα θα προτιμούσα να αγνοώ την καινούργια του κατεύθυνση...

 

Κάποιοι μάλλον θα αναρωτιούνται: καλά, αν απαγκιστρωθούμε από τα τέσσερα αυτά αξονικά ζητήματα- ταμπού, που για αρκετές από τις ελευθεριακές κι αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες και καταλήψεις, αποτελούν και το 80% ακόμα του ιδεολογικού τους πακέτου, τότε τι θα απομείνει; δεν θα διαλυθούμε, κόσμο δεν θα χάσουμε;

 

Λάθος: το μόνο σίγουρο στην περίπτωση αυτή είναι πως κανενός πια είδους ιδεολόγημα - παγίδα δεν θα απομείνει μέσα στον χώρο: το δίλημμα αυτό έχει την ίδια ακριβώς «λογική» βάση, με αυτήν που έχει η αμφιβολία κάποιου για την ανάγκη αποκοπής του γαγγραινιασμένου του χεριού. Το κίνημα δεν το απομαζικοποιεί η ριζοσπαστικοποίηση και ο εμπλουτισμός της κριτικής του, αλλά αντίθετα η ασημαντότητα και η διανοητική πλαδαρότητα, που μαθηματικά εγγυάται η μαζική ενσωμάτωση του στο σύστημα: το μικρόβιο της αφομοίωσης ήδη ξαπλώνεται γοργά στον χώρο, τον παραλύει και τον αποσυνθέτει. Κι αυτό, όχι γιατί δεν έχει στόχους, αλλά γιατί οι στόχοι που κάποιοι άλλοι το ανάγκασαν να έχει βρίσκονται στην δικαιοδοσία του συστήματος, που παίζοντας αποσυμπιεστικά μ' αυτούς «αδειάζει» κατά βούληση το κίνημα, αφήνοντας το έτσι δίχως στόχους.

 

Το κίνημα χάνει σταδιακά ίσως, αλλά πάντως σταθερά την εσωτερική του συνοχή. Αποσυντίθεται, καταρρέει εντροπικα στους ρυθμούς της εκροής, της ελαχιστοποίησης του ειδικού του βάρους. Και οι όποιες αυταπάτες πρέπει γρήγορα, αυτοκριτικά να δαμαστούν, γιατί οι συγκρούσεις των τελευταίων μηνών με τις δυνάμεις της κρατικής καταστολής, καθοδηγούνται στο μεγαλύτερο τους ποσοστό είτε από το lifestyle, είτε από την απελπισία που 'ναι άμεσο παράγωγο των αδιέξοδων ιδεολογημάτων που κριτικά εκθέσαμε. Όμως τις συγκρούσεις εξαιρετικά σπάνια τις κερδίζουν οι απελπισμένοι: αντίθετα τις κερδίζουν αυτοί που βάσιμα ελπίζουν, και την βασιμότητα της ελπίδας τους αυτής τους την προμηθεύει η σωστή, η σφαιρική κριτική ανάλυση του εχθρού, των όπλων και των μεθόδων του. Στην κατεύθυνση αυτή κάποια βηματάκια πιστεύω πως έγιναν μέσα στις αράδες τούτες.

 

Ο επίλογος αυτός φιλοδοξεί να είναι πρόλογος. Το κίνημα ή θα ριζοσπαστικοποιηθεί επιστρέφοντας κάθε συντεχνιακό, πεθαμένο από δεκαετίες ιδεολόγημα εκεί απ' όπου του προέκυψαν, στο τμήμα ιδεολογικού design των «προοδευτικών» εταιριών, με άλλα λόγια στα αζήτητα της ιστορίας, ή σε κάθε άλλη περίπτωση θα ενσωματωθεί στους κόσμους του θεάματος σαν ένας ακόμα τομέας μόδας, ολοένα και περισσότερο φθίνουσας σημασίας. Μήπως άραγε έφτασε η ώρα να ψάξουμε μέσα στα σκονισμένα μας κιτάπια, το λήμμα «επανάσταση»; Μήπως ήρθε η στιγμή να αναπολήσουμε πρακτικά το μέλλον, σαν μια προλεταριακή επανάσταση δίχως προλετάριους; Πετώντας στην μπάντα τις γελοίες στολές του «βίαιου» life style, διαπιστώνουμε πως μια κοινωνική ανατροπή είναι δυνατή στις μέρες μας, φτάνει να τις κατανοήσουμε. Και ο καλύτερος τρόπος για να την περιμένεις, είναι ασφαλώς το να την προετοιμάζεις.

 

 

 

 

Περιοδικό, εκδόσεις «Εικονομια»

Στίγμα επικοινωνίας: Τ.Θ. 17044 τ.Κ. 54210 Θεσ/νίκη

 

ΠΡΟΣΟΧΗ ! ΟΙ «ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ» ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ!