Κάποιοι «θεωρητικοί» ή απλά άτυποι αρχηγοί του χώρου προσπαθούν να κρύψουν το αδιέξοδο στο οποίο οι ίδιοι οδήγησαν τον χώρο, τις προσωπικές κριτικές τους ανεπάρκειες ή και τα «ανίερα» υλικά τους συμφέροντα, πίσω από δακρύβρεχτα μελό και πίσω από τραβηγμένα από τα μαλλιά συνθήματα, που ήδη πολλοί από τους μετανάστες τα βλέπουν γραμμένα στους τοίχους και γελάνε: πρόσφατα η εξιδανίκευση της εικόνας των μεταναστών από «προοδευτικούς» διανοούμενους έφτασε στα επίπεδα της καθαρής παραφροσύνης: σε talk show της tv, κάποιοι από αυτούς δήλωσαν πως η εγκληματικότητα είναι στα ίσια μοιρασμένη ανάμεσα στους Έλληνες και στους αλλοδαπούς, κι ο λόγος γι' αυτό είναι πως ο αριθμός των ποινικών κρατούμενων ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες είναι περίπου ίσος! Και το χειρότερο είναι πως κανείς από τους «συζητητές» δεν θυμήθηκε ή δεν τόλμησε να αντιλέξει το πραγματικά αυτονόητο, πως ο ελληνικός πληθυσμός είναι περίπου 4 με 5 φορές περισσότερος, δηλαδή πως αναλογικά η εγκληματικότητα των μεταναστών είναι 4 με 5 φορές μεγαλύτερη αυτής των Ελλήνων! Αλλά ο στόχος μας εδώ, δεν είναι το να μπλέξουμε την ανάλυση μας με αριθμούς, αστυνομικά σενάρια και στοιχεία στο «μαγείρεμα» των οποίων έχουν «επιστημονικά» κι από καιρό εκπαιδευτεί οι κάθε λογής αριστεροί υπηρέτες της παγκοσμιοποίησης: αλλά και ο ίδιος ο όρος κοινωνική μειοψηφία, τουλάχιστον με βάση τον ανεξέλεγκτο ρυθμό της «εισαγωγής» τους είναι όρος ολότελα παροδικός. Και πρακτικά, σε πολύ λιγότερα απ' όσο νομίζουν χρόνια η μετατροπή της μειοψηφίας σε πλειοψηφία θα βάλει τις ελευθεριακές, τις εναλλακτικές κυράδες μας μπροστά σε κάποιο αδιανόητο, ωστόσο απόλυτα χειροπιαστό δίλημμα: ή τσαντόρ, ή μετανάστευση! Κάποιοι μου φαίνεται πως βολικά ξεχάσανε πως τα αποτελέσματα της άλωσης του κράτους από μια κοινωνική επανάσταση, είναι ολότελα διαφορετικά από αυτά που προκύπτουν από την άλωση του κάτω από το βάρος της επιδρομής κάποιων εκατομμυρίων ατόμων που προέρχονται από κάποιον ξένο ή και εχθρικό πολιτισμικό σχηματισμό: άλλο σημαίνει επαναστάτης, κι άλλο ο πεινασμένος! Αλλά αυτή η υπεραπλούστευση, το αυθαίρετο τσουβάλιασμα στις δύο και μόνο κατηγορίες του τελικού «ταξικού» Αρμαγεδδώνα, σ' αυτές των «αστών» και των «προλετάριων», έχει βαθιά χωμένες τις ρίζες της στο δυϊστικό μοντέλο, στην μανιχαϊκής προέλευσης ψευδαίσθηση του μαρξιστικού ντετερμινισμού, της μαρξιστικής ιδεολογίας: μέσα σ' ένα δηλαδή απόλυτα φανταστικό, ανύπαρκτο τοπίο, μέσα σε έναν κυβερνοχώρο μόδας απ' όπου έχει χειρουργικά αφαιρεθεί κάθε τυχαιότητα, κάθε άλλη ρίζα πιθανότητας, ο διάβολος, οι αστοί, έρχονται μέσα στο βαγκνερικό λυκόφως των ταξικών καιρών αντιμέτωποι με τον προλεταριακό μεσσία σε μια τιτάνια αναμέτρηση, με φυσικά νομοτελειακά προδιαγραμμένο τέλος: μέσα σ' αυτήν την αποκλειστικά δυϊστική αντίθεση, προφανώς τρίτος δεν χωρεί: κάθε άλλη κοινωνική τάση, κάθε άλλη κοινωνική τυχαιότητα που με την ύπαρξη της «ενσαρκώνει» μιαν άλλη ρίζα πιθανότητας, μια διαφορετική χωροχρονική διακλάδωση, κηρύσσεται η ανύπαρκτη εξαιτίας της «ψεύτικης» συνείδησης της, η αυτοματικά αναμένεται να παρασυρθεί στις δύο «λεκάνες απορροής» του τεχνητού κι αυθαίρετου «ελκυστή» της μαρξιστικής ιδεολογίας, να πάρει δηλαδή την θέση της πλάι στους αστούς ή στους προλετάριους με άλλη, με διαφορετική θέση διάταξης, εξυπαρχής αποκλεισμένη. Ο κατηγοριοποιητικός αυτός ντετερμινισμός αποθεώθηκε μέσα στον σύγχρονο καπιταλισμό, όπου η αριστερά αντιμετώπισε τα πολυάριθμα κινήματα της νεολαίας είτε απλά διαγράφοντας τα (!) από την οπτική της σαν «μικροαστικά», είτε θέλοντας διπλωματικά, σταδιακά να τα ενσωματώσει υποκαθιστώντας την «ψεύτικη» συνείδηση τους, με την δικιά της, την «αληθινή» και φυσικά παταγώδικα απέτυχε. Γιατί ο μαρξισμός δεν είναι παρά μια ακόμα ιδεολογία, μια ακόμα ψεύτικη, τμηματική συνείδηση, που αυθαίρετα ξεριζώνει και εξαφανίζει από την «πραγματικότητα της κάθε τυχαιότητα, κάθε κίνημα και τάση που δεν χωρά στο μεταφυσικό της καλούπι: μια ακόμα ιδεολογία που κατηγορεί τις υπόλοιπες σαν ιδεολογίες, «ξεχνώντας» να κάνει το ίδιο για τον ίδιο της τον εαυτό. Και στην τελική κερδισμένες παροδικά, βγήκαν οι πιο μοντέρνες τάσεις - ιδεολογίες, από το ροκ και τον φεμινισμό μέχρι το πανκ και την πρέζα, καταδικάζοντας την όποια αριστερά στο περιθώριο.

 

 

Στην βάση λοιπόν του νεοαριστερίστικου κι ελευθεριακού εξιδανικευμένου μύθου που αφορά τους μετανάστες, ανιχνεύουμε τον απλουστευτικό και βαθύτατα κατηγοριοποιητικό μαρξιστικό δυϊσμό: Οι μετανάστες λοιπόν, μη όντας προφανώς αστοί, υπνοβατικά και υποσυνείδητα, σφαλερά λοιπόν κατατάσσονται στο νυχτωμένο μυαλό των «θεωρητικών» του χώρου σαν προλετάριοι! Πράγμα φυσικό γι' αυτούς, μιας και άλλη «θηκούλα» στο κατηγορηματικοποιητικό τους μοντέλο δεν υπάρχει, και ιδιαίτερα σήμερα που οι παλιές «ενδιάμεσες τάξεις» εξαφανίζονται ταχύτατα. Κι ας τους χαλάσουμε την ιδεολογική τους σούπα αναρωτούμενοι με τι άραγες θα μοιάζει μια «φρακταλική οντότητα» ενός μουσουλμάνου - προλετάριου που θα ζει ανάμεσα στις δύο αυτές πολιτισμικές διαστάσεις: Και η απάντηση είναι πως κάτι τέτοιο είναι δυνατόν να υπάρχει όσο περίεργο κι αν φαίνεται, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο από αυτόν που οι «ελευθεριακοί» φαντάζονται: είναι όπως λέμε στην «θεωρία» του χάους ζήτημα αυτοομοιότητας,που ασυνείδητα κι αυθόρμητα αναπαράγει ο «μουσουλμανο-προλετάριος», μοιράζοντας την συνείδηση του ανάμεσα στα δύο αυτάδυϊστικά θρησκευτικά δόγματα, ανάμεσα στους δύο αυτούς τομείς μόδας - διαστάσεις: και ο μαρξισμός και ο μουσουλμανισμός είναι δυϊστικές, αποκαλυπτικές ιδεολογίες, και η αυτοομοιότητα που και οι δύο τους αναπαράγουν είναι ακριβώς αυτός ο δυϊσμός: Αλλάχ και διάβολος από την μία, αστοί και προλετάριοι από την άλλη, κι οποιοδήποτε κλάσμα, τμήμα οπτικής του ατόμου κι αν «αποκόψεις» για να το αναλύσεις, βλέπεις μέσα του να επαναλαμβάνεται κανονικά κι απεριόριστα η δυϊστική δομή: πάντα μέσα στην οπτική αυτή κάθε γεγονός αυθόρμητα εντάσσεται στο καλό ή στο κακό, στους μοναδικούς πόλους της δομής αυτής; και σαν αποτέλεσμα ο Μαρξ και ο Μωάμεθ μπορούν κάλλιστα να συνυπάρξουν στο ίδιο άτομο σαν μια καινούργια, μικτή θρησκεία που θα ξεπροβάλλει σαν η ΤΑΞΗ μέσα από το ψεύτικο χάος, που θα συνθέσει η φαινομενική και μόνο «σύγκρουση» μεταξύ δύο ίδιων ουσιαστικά κοσμοθεωρήσεων: και η γέφυρα μεταξύ μαρξισμού και ισλαμισμού είναι το θεμελιώδες και κοινό μεταξύ τους γεγονός πως και οι δύο αυτοί ιδεολογικοί κορμοί εκδιώκουν την τυχαιότητα από τις γραμμές τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ρυθμίζοντας την δηλαδή δυαδικά: κι έτσι τμήματα των δύο θρησκειών ενώνονται μεταξύ τους σε μια «καινούργια» σύνθεση, υπακούοντας τυφλά κι αυθόρμητα στον δυαδικό παλμό που δομεί ταυτόχρονα και τις δύο αυτές θρησκείες -διαστάσεις, φορμάροντας κάπου αναμεταξύ τους μια τρίτη κλωνική διάσταση-θρησκεία που φυσικά εξίσου θα αναπαράγει τον «μητρικό» δυϊστικό παλμό: ΟΛΕΣ οι δυϊστικές θρησκείες σύμφωνα με την χαοτική κριτική αντίληψη μπορούν να αναμιχθούν μεταξύ τους, γιατί οι οπαδοί όλων τους φετιχικά ευθυγραμμίζουν τις θρησκευτικές τους συμπεριφορές επάνω στον δυϊστικό παλμό. Αυτός είναι και ο «υπόγειος» ο υπεραισθητός λόγος που ανάγκασε τις τρεις δυϊστικές θρησκείες (ιουδαϊσμό, χριστιανισμό και ισλαμισμό) να ανέχονται σε σεβαστό ποσοστό η μία την άλλη, σε προφανή αντίθεση με τους παγανιστές και ειδωλολάτρες που κατά εκατομμύρια και δίχως δεύτερη σκέψη τους αφάνισαν. Και στο μεταξύ ο μουσουλμανομαρξιστής μας μέσα σε κάποια ελευθεριακή κατάληψη γονατισμένος πάντοτε στο χαλάκι του, συνεχίζει να μοιράζει τις υποκλίσεις του ανάμεσα στο κοράνι και στο «κεφάλαιο»...

 

 

Αλλά και η ολότελα αυθαίρετη εξομοίωση της κοινωνικής συνείδησης των τριτοκοσμικών με αυτήν των Ελλήνων και των υπόλοιπων Ευρωπαίων, όπως και κάθε ιδεολογία ή θέαμα, κρύβει στην σκιά της το ποσοστό της αλήθειας που επιλεκτικά «ξέχασε» έξω από την εξιδανικευμένη, «μεγάλη της εικόνα»: και στην περίπτωση μας το «ξεχασμένο» αυτό κομμάτι δεν αποκλείεται διόλου να γυρίσει σαν μπούμεραγκ ενάντια στον ίδιο τον χώρο που τόσο μόχθησε για να φιλοτεχνήσει την εξιδανίκευση αυτή. Και η αποσιωποιημένη αυτή αλήθεια δεν είναι άλλη από την αυθαίρετη και μεταφυσική αντικατάσταση αυτού που θα θέλαμε να υπάρχει, με αυτό που πραγματικά υπάρχει. Οι τριτοκοσμικοί μετανάστες δεν θα μπορούσαν να έχουν διαφορετική συνείδηση από αυτήν που τους προμήθεψε η χώρα προέλευση τους. Προσοχή! δεν ισχυριζόμαστε πως το επίπεδο συνείδησης των μεταναστών αυτών είναι «κατώτερο» από το δικό μας, γιατί έτσι θα πέφταμε στην μαρξική παγίδα που κρίνει τα πάντα μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη του δυϊστικού δυτικού τρόπου σκέψης. Οι μετανάστες αυτοί ουσιαστικά είναι ακριβώς όπως τα κινήματα και οι τάσεις της νεολαίας του 60, τυχαίοι παράγοντες που είναι αυτοί που είναι, και που αρνιόμαστε συνειδητά να τους τοποθετήσουμε στο ιδεολογικό «κρεβάτι του Προκρούστη», πετσοκόβοντας επιλεκτικά την πραγματικότητα τους έτσι ώστε να τους χωρέσουμε στην κατηγορία «προλετάριος». Έτσι χαρακτηρίζουμε την κοινωνική τους συνείδηση απλά σαν διαφορετική από την δική μας. Το γεγονός πάντως παραμένει και ιδιαίτερα για τους μουσουλμάνους, πως η θέληση τους να «συμπλεύσουν» με τις κοινωνίες των χωρών της υποδοχής τους, δεν είναι καθόλου δεδομένη. Και κάπου εδώ αρχίζει η αντιστροφή της πορείας του boomerang της «αντιεξουσιαστικής» ιδεολογίας, της ακρωτηριασμένης οπτικής του χώρου. Ο τριτοκοσμικός που τόσο το κίνημα βοήθησε ώστε να ψιλοβολευτεί σε κάποια θεσούλα, και που θα αρχίσει επιτέλους να γλείφει τα κόκαλα που πέφτουν από το πλουσιοπάροχα στρωμένο τραπέζι των ιδιοκτητών αυτού του κόσμου, κάθε άλλο παρά είναι βέβαιο πως θα συμπαρασταθεί σε μιαν απόπειρα κοινωνικής ανατροπής. Κι αυτό γιατί με ελάχιστες εξαιρέσεις τα κόκαλα αυτά θα μοιάζουν και γι' αυτόν στ' αλήθεια θα είναι σε σύγκριση με την κατάσταση της χώρας προέλευσης του, τα οριοθετικά σημεία ενός υλικού «παράδεισου» που θα πρέπει αν δεν θέλει να τον χάσει, να τον υπερασπιστεί: γεγονός που δεν εντάσσει «αυτόματα» τον τριτοκοσμικό σε κάποιο κατώτερο επίπεδο κοινωνικής συνείδησης, αλλά μονάχα σε μια διαφορετικότητα, σ' έναν μικρόκοσμο που δεν είναι συνειδησιακά ενταγμένος στους κόσμους του θεάματος και που κατά συνέπεια, μιας και δεν εντάσσεται στις αλλοτριώσεις του, εξίσου δεν μπορεί να ενταχθεί σε κάποια από τις «διαστρωματώσεις» της κοινωνικής του συνείδησης: πιο πρακτικά, στο συντριπτικό τους ποσοστό οι τριτοκοσμικοί μετανάστες δεν είναι δυνατόν να κριθούν με τα κριτήρια του θεαματόκοσμου ή της ανατροπής του, γιατί απλά δεν ανήκουν σ' αυτόν. Κι αναφέρομαι βέβαια, όχι σε Ρώσους ή Πολωνούς που λίγο - πολύ εντάσσονται στο δικό μας πολιτισμικό συνεχές, στην δικιά μας «διάσταση» αλλά στους εκατοντάδες χιλιάδες τριτοκοσμικούς που οι μικρόκοσμοι -κοινότητες τους περιλαμβάνουν αποκλειστικά σχεδόν, ένα άθλιο δωμάτιο μοιρασμένο σε 4 - 5 από δαύτους, και το απαραίτητο μηνιαίο τσεκ με το οποίο και διοχετεύουν τα 2/3 ή και παραπάνω του εξίσου άθλιου μισθού τους στην οικογένεια που τους περιμένει στην χώρα καταγωγής τους. Στα μάτια τους ο τρόπος ζωής μας μοιάζει περίπου εξωγήινος, και σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να κριθούν «ταξικά» όπως θα το έβαζε κάποιος μαρξιστής, γιατί στις σύγχρονες κοινωνίες ο σχηματισμός της κοινωνικής συνείδησης έχει από δεκαετίες μεταθέσει το κέντρο βάρους του από την παραγωγή στην κατανάλωση, την οποία όπως είδαμε οι δύσμοιροι τριτοκοσμικοί την αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι: η χώρα «μας» δεν αποτελεί γι' αυτούς χώρο κοινωνικού προσδιορισμού, αλλά μια αγελάδα από την οποία ο καθένας θα αρμέξει όσα πιο πολλά ευρώ μπορεί, πράγμα για το οποίο φυσικά κανένας αντιεξουσιαστής δεν πρόκειται να τον κατηγορήσει, και καλά θα κάνει. Οι τριτοκοσμικοί μάλλον θα μπορούσαν να αποδοθούν καλύτερα με την φράση «περαστικοί περιθωριακοί παρίες», που σε κάποια επαναστατική κρίση το κίνημα το καλύτερο που θα μπορούσε να προσμένει απ' αυτούς, και με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι η ουδετερότητα τους. Κι ας μην ξεχνάμε πως σε παρόμοιες κρίσεις στην σύγχρονη ιστορία οι εξωπολιτισμικές μειονότητες, όπως οι Κινέζοι στην Αμερική, παρά το γεγονός της βάναυσης τους μεταχείρισης από τους εργοδότες, σχεδόν πάντα τήρησαν απέναντι σ' αυτούς μια ευμενή παθητικότητα: κι όχι γιατί τους φοβούνταν ή γιατί τους «αγαπούσαν», αλλά γιατί αποκομμένοι και αυτόβουλα από μια ολότελα ξένη κι εχθρική σ' αυτούς ντόπια δυτική κουλτούρα, θεώρησαν τις όποιες αντιθέσεις εξελίσσονταν στο εσωτερικό της, στο οποίο εξάλλου οι ίδιοι δεν είχαν καμιά πρόσβαση, σαν μια de facto ξένη σ' αυτούς υπόθεση: όταν είσαι ξένος σε ξένο τόπο φοβάσαι, πόσο μάλλον περισσότερο φοβάσαι όταν ο τόπος που δεν κατανοείς έτσι κι αλλιώς, τείνει να αλλάξει με μια κοινωνική επανάσταση, με άλλα λόγια μ' έναν ακόμα πιο ακατανόητο τρόπο: και μπροστά σ' όλα αυτά, η σιγουριά αυτού που υπάρχει πάντα ήταν προτιμητέα μπροστά στην αβεβαιότητα αυτού που θα μπορούσε να υπάρξει: ή όπως λέει μια παλιά κινέζικη παροιμία, «αν φοβάσαι μια φορά αυτόν που δεν γνωρίζεις, δέκα φορές παραπάνω να φοβάσαι τον φίλο του».

 

 

Αλλά για να μην τα ρίχνουμε όλα στους τριτοκοσμικούς είναι σωστό να θυμόμαστε τον σαφέστατα συντηρητικό πολιτικό προσανατολισμό της ελληνικής ή της ιταλικής ομογένειας στις ΗΠΑ, και μάλιστα μέσα σε μια εντελώς διαφορετική κλίμακα πολιτισμικών διαφορών μας με τους «οικοδεσπότες» μας: κι αυτό γιατί οι τέτοιου είδους διαφορές ανάμεσα σε Έλληνες και Αμερικάνους της εποχής του «μεγάλου ξεριζωμού», ανάμεσα στα 1922 και στον Β' πόλεμο, ήταν σαφώς μικρότερες από αυτές που σήμερα υπάρχουν ανάμεσα σε Έλληνες και Πακιστανούς ή Αφρικανούς.

 

 

Οι πολιτισμικές διαφορές παίζουν ασύγκριτα μεγαλύτερο ρόλο στις σχέσεις μεταξύ των λαών, απ' όσο η μαρξιστική ψευδαίσθηση παραδέχονταν, βαφτίζοντας τους ιδεολογικά κι αυθαίρετα σαν «προλετάριους» ή σαν εν δυνάμει τέτοιους: σε τέτοιου είδους διαπολιτιστικές επαφές ισχύει ο νόμος της «κοινωνικής μηχανικής» πως η κόλαση του ενός, είναι ο παράδεισος του άλλου. Είναι ιδεολογικός στρουθοκαμηλισμός το να μην θέλουμε για παράδειγμα να δούμε πως αυτοί που ξεσηκώθηκαν στις μεγάλες ταραχές στην Γαλλία του 2005 αν θυμάμαι καλά, ήσαν μαύροι και μουσουλμάνοι που εξεγέρθηκαν ενάντια σε ένα ξένο κι εχθρικό γι' αυτούς πολιτισμικό μόρφωμα, ενάντια στον λευκό, δυτικό και χριστιανικό καπιταλισμό. Όπως και είναι ταρτούφικο το να μην μπορούμε ή μάλλον να μην θέλουμε να αντικρΰσουμε την ωμή πραγματικότητα: πώς οι διανοούμενοι που σήκωσαν ανταρσία ενάντια στην έννοια της διαφοροποίησης, κι όχι αναγκαστικά πολέμου μεταξύ των πολιτισμών, ήσαν στην τεράστια πλειοψηφία τους «προοδευτικοί» διανοούμενοι, υποκινούμενοι ή άρρηκτα δεμένοι με πανίσχυρα οικονομικά κέντρα, που τα συμφέροντα τους ήταν στενά συνυφασμένα με την πρόοδο και το βάθαιμα της παγκοσμιοποίησης.

 

 

Ανακεφαλαιώνοντας την κριτική μας παρουσίαση του θεάματος, του μύθου συγκρότηση του ελευθεριακού -εναλλακτικού τομέα μόδας «μετανάστες», διαπιστώνουμε πως η σε μαζική κλίμακα ανάμιξη μας στο ζήτημα αυτό αποκλείεται εκ των προτέρων. Η θέση είναι «ρεζερβέ», είναι ήδη κατειλημμένη από τα μαντρόσκυλα του συστήματος, από τις «προοδευτικές» εταιρίες και τα μεγάλα κόμματα που έτσι κι αλλιώς βγάζουν την γραμμή: πρακτικά καθώς «έχουν το καρπούζι έχουν και το μαχαίρι» ή με άλλα λόγια μιας και κατέχουν την οικονομία του τομέα, τα «προοδευτικά» ΜΜΕ και εμπορεύματα κατέχουν εξίσου κυριαρχικά και τον πολιτικό του προσανατολισμό: μια αντιεξουσιαστική ανάμιξη στον τομέα αυτόν, θα μας μετέτρεπε σε πολιτικά υπερ-κερωμένους ουραγούς των «προοδευτικών» και αριστερών: θα κάναμε μια μάχη της οποίας τα όποια αποτελέσματα θα καταγράφονταν στην δική τους πολιτική ατζέντα, και τα όποια οφέλη θα εμπλούτιζαν τα δικά τους εκλογικά ποσοστά: από την άλλη βέβαια μεριά η απαγκίστρωση του αντιεξουσιαστικού κινήματος από ένα ζήτημα που είναι απόλυτα ξένο στην ανατρεπτική λογική, μιας και το ίδιο το σύστημα στον α' ή στον β' βαθμό θα το διευθετήσει, δεν σημαίνει και πως θα εγκαταλείψουμε τον ανθρωποκεντρισμό μας που είναι ιδιαίτερο γνώρισμα ΜΟΝΑΧΑ του κινήματος μας, ή πως θα γυρίσουμε την πλάτη μας στους μετανάστες: ας το «κάνω φραγκοδίφραγκα»: είναι δεδομένη η συμπαράσταση μας σε «μικρής κλίμακας» επιχειρήσεις, όπως η προστασία τους σε επιθέσεις νεοφασιστών, όπως και σε κάποιες περιπτώσεις η οικονομική μας βοήθεια, έχοντας βέβαια πάντα στο μυαλό πως η διευθέτηση αυτών των ζητημάτων βρίσκεται τελικά πάντα στην δικαιοδοσία του συστήματος. Δεν εγκαταλείπουμε το ζήτημα,απλά το αποσυνδέουμε από τον χώρο σαν συγκροτητικό, αξονικό του θέμα, ακριβώς όπως κόβουμε ένα χέρι που 'χει πιάσει γάγγραινα για να σώσουμε το υπόλοιπο μας σώμα, αν προλαβαίνουμε βέβαια. Τελειώνω με κάτι στ' αλήθεια «αυτονόητο»: η σε ατομικό επίπεδο προσέγγιση ιδίως μεταναστών από τις ανατολικές χώρες, που εξάλλου σε αντίθεση με τους τριτοκοσμικούς αναπνέουν σχεδόν τον ίδιο με μας «πολιτισμικό αέρα», και η ένταξη τους στις αντιεξουσιαστικές μας συλλογικότητες, είναι πάντα απαραίτητη αλλά κι ευχάριστη δουλειά. Είναι πολιτικά απαραίτητη γιατί δίνει πλούσιες προοπτικές στο κίνημα, αλλά κι ευχάριστη γιατί έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε και προσωπικά ακόμη τις πολιτιστικές δομές μιας Ευρώπης βίαια αποκομμένης από την Ευρώπη, για μισό περίπου αιώνα. Σε κάθε περίπτωση θα δουλέψουμε με εξαιρέσεις, και ίσως είναι η ώρα να σταματήσουμε να πηγαίνουμε εμείς στους μετανάστες, προσφέροντας τους έτσι την δυνατότητα να μας αναζητήσουν.

 

 

Ο ίδιος ο καπιταλισμός σαν κοινωνικό φαινόμενο δεν ήταν η αιτία της ύπαρξης των πολιτισμικών διαφορών, αλλά το αποτέλεσμα τους. Αναπτύχθηκε σχεδόν αβίαστα και φυσιολογικά, σαν αυθόρμητο αποτέλεσμα της σύγκλισης κοινωνικών και τεχνολογικών παραμέτρων μονάχα στην δύση, με ιδιαίτερο κομβικό του φορέα τον αγγλοσαξονικό προτεσταντικό κόσμο, γεγονός που χαρακτηρίζει τους αριστερούς επικριτές του Χάντιγκτον τόσο μεταφυσικούς όσο και ο ίδιος. Αλλά ας μην ξεμακραίνουμε: ο σύγχρονος διεθνισμός μεταξύ των ανθρώπων, κι όχι ο παγκοσμιοποιητικός τέτοιος, αυτός μεταξύ των εμπορευμάτων, δεν θα προκύψει από το οικονομικό πλησίασμα μεταξύ κάποιων καταναλωτικών ρομπότ, μήτε σαν μια χιμαιρική μαρξιστική κατηγοριοποίηση μιας ανώνυμης δίχως καμιά ταυτότητα «μάζας»; ο διεθνισμός μας φτιάχνεται κάθε στιγμή, και φτιάχνεται πολεμικά στο αμόνι του πλησιάσματος μεταξύ ανθρώπων με πολιτισμική ταυτότητα. Καμιά μόδα ας μην αφήσουμε να χαλάσει αυτό το πλησίασμα: όλα είναι σχετικά ή θα τα υποχρεώσουμε να γίνουν, και ο καφές που θα ενώσει τον Έλληνα με τον Τούρκο και τον Ιταλό, δεν θα είναι ένα ξενέρωτο «αντιεξουσιαστικό» εμπόρευμα που θα ενώσει τρεις ανώνυμους δίχως προϊστορία και ταυτότητα καταναλωτές του: αντίθετα θα 'χει το δυνατό, το ζωντανό άρωμα που προκύπτει από την αβίαστη σύνθεση ενός Έλληνα, ενός Τούρκου κι ενός Ιταλού αντιεξουσιαστή που μέσα σ' ένα πλέγμα αλληλοβοήθειας ανακαλύπτει ο καθένας το δικό του μονοπάτι που θα ενώσει το παρελθόν με το μέλλον του πολιτισμού του, και ταυτόχρονα την σύνδεση της δικιάς του πραγματικότητας με την παγκόσμια, αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία του συλλογικού ονείρου: δεν υπάρχουν «πολιτισμοί στον τοίχο», παρά μονάχα αδιέξοδα ιδεολογήματα.