Το site του Βραχόκηπου ανανεώνεται. |
Home 
Βιβλιοθήκη Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα Για τη λατρεία της εργασίας - Η ανάπτυξη των κομμάτων της εργασίας
Βιβλιοθήκη Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα Για τη λατρεία της εργασίας - Η ανάπτυξη των κομμάτων της εργασίας
Κρίση
Φιλοξενούμενα Site
| Για τη λατρεία της εργασίας - Η ανάπτυξη των κομμάτων της εργασίας |
 |
 |
| Βιβλιοθήκη - Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα |
| Συντάχθηκε απο τον/την Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα |
|
Σελίδα 5 από 9 Η ανάπτυξη των κομμάτων της εργασίας
Η λατρεία της εργασίας από την αστική τάξη συγκροτήθηκε σε κόµµα από τα µέσα του τελευταίου αιώνα και µετά. Μέχρι τότε τα αστικά κόµµατα για τους εργάτες αποκαλούνταν απλά "λαϊκά", αλλά από τότε και έπειτα, τα αστικά ρεύµατα τα ικανότερα στο να αναχαιτίζουν τους εργάτες αυτοαποκαλούνταν "σοσιαλιστικά κόµµατα", "εργατικά κόµµατα", "σοσιαλδηµοκρατικά κόµµατα"... Το κόµµα του Lasalle, η γερµανική σοσιαλδηµοκρατία και, αργότερα, όλη η διεθνής σοσιαλδηµοκρατία, ήταν κλασικά παραδείγµατα αστικών κοµµάτων (στο πρόγραµµά τους, τη ζωή τους, τις ενέργειές τους...). Αυτά τα κόµµατα αποτελούνταν πρώτιστα από εργάτες και έκαναν τη λατρεία της εργασίας και των εργατών το θεµελιώδες σηµείο του προγράµµατός τους. Η αστική ιδεολογία της εργασίας ως πηγή όλου του πλούτου(8) ήταν και το επίκεντρο της θεωρίας και ο στόχος του κόµµατος και του σοσιαλισµού. Η "απελευθέρωση της εργασίας" δηλώθηκε ως σύνθηµα, που συνοδεύθηκε πάντα από άλλα όπως "για τη συγκρότηση ενός ελεύθερου και λαϊκού κράτους"(9). Με τον ίδιο τρόπο που όσο το κράτος ελευθερώνει τον εαυτό του, τόσο καταπιέζει την κοινωνία των πολιτών, η απελευθέρωση της εργασίας µπορεί µόνο να δηλώσει την οχύρωση του καπιταλισµού(10). Μετά από το θάνατο του Marx, η σοσιαλδηµοκρατία προσπάθησε να γίνει "μαρξιστική", χωρίς να αλλάξει βασικά το Λασσαλικό πρόγραµµα της (λατρεία της εργασίας). Κατέστειλε και πλαστογράφησε οτιδήποτε ανατρεπτικό και επαναστατικό στη δουλειά του Marx, δηµιουργώντας κατά συνέπεια αυτό που κλήθηκε (και είναι ακόµα και σήµερα) "µαρξισµός" – η πιο απεχθής λατρεία της εργασίας και των εργατών που υπάρχει. Σιγά-σιγά, τα πράγµατα στα οποία η εργασία του Marx αναφερόταν ως καταστρεπτικά, όπως η ύπαρξη του εργάτη και της εργασίας, και που είχαν καταγγελθεί ως η πυραµίδα της αποκτήνωσης, της απανθρωπιάς, της δουλοπρέπειας... έγιναν µια αναγκαιότητα, µια τιµή για "τους µαρξιστές" σε όλη την υδρόγειο. Στο όνοµα των εργατών, αυτά τα εργατικά κόµµατα έκαναν την προπαγάνδα ότι η εργασία είναι συνώνυµη µε την ανθρώπινη πραγµατοποίηση ("η εργασία κάνει τον άνθρωπο ελεύθερο"). Υπάρχει µόνο ένα σύντοµο βήµα από αυτό ως τα στρατόπεδα εργασίας του Χίτλερ και του Στάλιν. Και αυτό το βήµα έγινε εύκολα µετά από την ήττα της διεθνούς επανάστασης του 1917-'23. Στην Ρωσία την ίδια, ένας πραγµατικός στρατός εργασίας παγιώθηκε δεδοµένου ότι η αντεπανάσταση επέβαλε την εκκαθάριση του επαναστατικού προλεταριάτου και της κοµµουνιστικής πρωτοπορίας του. Βάσει της σοσιαλδηµοκρατικής θεωρίας που υπεράσπισε ο Λένιν σύµφωνα µε την οποία η ανάπτυξη του καπιταλισµού είναι µια πραγµατική πρόοδος προς την επανάσταση, όλα υπήχθησαν στην κεφαλαιοκρατική παραγωγή, στην µισθωτή εργασία. Εντούτοις, το εθνικό καπιταλιστικό κράτος απαιτεί την ανταγωνιστικότητα και έγινε απαραίτητο να εφαρµοστούν οι πιο σύγχρονες µέθοδοι για την εκµετάλλευση των εργατών. Ο Τεϋλορισµός(11) που καταγγέλθηκε από το Λένιν πριν από την εξέγερση ως "η σκλαβιά του ανθρώπου από τη µηχανή", κατέληξε να θεωρείται από το Λένιν ως διοικητή του κεφαλαίου και του κράτους, ως πανάκεια. Κατά συνέπεια, ένας φυλακισµένος της σοσιαλδηµοκρατικής ιδεολογίας, δεν θεώρησε την αύξηση στην ένταση της εργασίας ως την πιο αντικοµουνιστική αντιληπτή πράξη, αλλά τόσο ουδέτερη, εξίσου τόσο ικανή να χρησιµεύσει στο σοσιαλισµό όσο και στον καπιταλισµό(12). Αυτό το αριστούργηµα της υποταγής στην εργασία σε έναν αναγκαστικό ρυθµό, που έφθασε σε παρανοϊκά επίπεδα στη Ρωσία, κατευθύνθηκε από τους µεγάλους ηγέτες του µπολσεβικισµού – τον Λένιν, τον Zinoviev, τον Τρότσκι, τον Στάλιν... Παρουσιάστηκαν ως οι πιο αιµοδιψείς στην εφαρµογή των νέων ρυθµών και των µεθόδων που ο καπιταλισµός χρειαζόταν για την αναδιοργάνωσή του στη Ρωσία: Ο Zinoviev µετατράπηκε σε ένα αιµοδιψές σκυλί στο Πέτρογκραντ, οργανώνοντας την ανοικτή καταστολή οποιασδήποτε πάλης ενάντια στην εργασία και το κράτος. Ο Τρότσκι ήταν ο σηµαιοφόρος της στρατιωτικοποίησης της εργασίας, της δηµιουργίας των αναγκαστικών στρατοπέδων εργασίας και ήταν ο ηγέτης των δυνάµεων καταστολής κατά τη διάρκεια των αποφασιστικών στιγµών... Τελικά ο Στάλιν (που κατηγορείται αργότερα για όλα!) έφερε αυτήν τη δουλειά στο υψηλότερο σηµείο της µε τα στρατόπεδα εργασίας, από τα οποία πέρασαν περισσότεροι από 15.000.000 εργάτες. Και για να αντιπροσωπεύσουν την ηγεσία µιας κοινωνίας στην οποία το κεφάλαιο εκκαθάρισε όλες τις µορφές πάλης ενάντια στην εκµετάλλευση, για πρώτη φορά (και ταυτόχρονα µε τη Γερµανία, την Ιταλία, κ.λπ....) "η εργασία" και ειδικά "η εργασία µε έναν υποδειγµατικό ρυθµό" µετασχηµατίστηκε, µαζί µε το Στάλιν τον ίδιο, σε ένα είδωλο, ένα Θεό, ένα ιερό και άθικτο κτήνος. Ήταν το απαίσιο βασίλειο του Σταχάνοφ(13). |