Το site του Βραχόκηπου ανανεώνεται. |
Home 
Βιβλιοθήκη Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα Για τη λατρεία της εργασίας - Ο αγώνας κατά της εργασίας
Βιβλιοθήκη Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα Για τη λατρεία της εργασίας - Ο αγώνας κατά της εργασίας
Κρίση
Φιλοξενούμενα Site
| Για τη λατρεία της εργασίας - Ο αγώνας κατά της εργασίας |
 |
 |
| Βιβλιοθήκη - Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα |
| Συντάχθηκε απο τον/την Διεθνιστική Κομμουνιστική Ομάδα |
|
Σελίδα 4 από 9 Ο αγώνας κατά της εργασίας
Ο εκµεταλλευόµενος, υποβληθείς στην εργασία µε τη βία, έχει εξεγερθεί ενάντια της και ενάντια στους όρους της πραγµατοποίησής της από αµνηµονεύτων χρόνων. Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας κανένας δεν έχει εργαστεί επειδή ήθελε να εργαστεί, αλλά επειδή είναι υποχρεωµένος, είτε από το µαστίγιο, από τη θρησκεία, από το αίµα και την φωτιά ή/και επειδή είναι βίαια χωρισµένος από την ιδιοκτησία των µέσων της ζωής του (βασικά το ίδιο πράγµα). Όλοι οι εκµεταλλευµένοι, είτε ήταν σκλάβοι, δουλοπάροικοι, γηγενείς άνθρωποι που υποτίθεται ότι "ανακαλύφθηκαν" ή σύγχρονοι προλετάριοι... έχουν αγωνιστεί ακούραστα κατά της εργασίας. Οι επαναστάσεις, οι κοπάνες, οι µερικές ή γενικές εξεγέρσεις είχαν πάντα άµεσα συνδεµένες αιτίες: • αγώνας να βελτιωθεί η ποιότητα των µέσων της ζωής και να καταληφθεί ένα λιγότερο άθλιο µέρος του κοινωνικού προϊόντος • αγώνας κατά του ρυθµού και της έντασης της εργασίας • αγώνας κατά της επιµήκυνσης της εργάσιµης ηµέρας και για τη µείωσή της • αγώνας κατά της εκµετάλλευσης για να χτιστεί ένα άλλο είδος κοινωνίας Όλα αυτά µπορούν να συνοψιστούν ως πάλη για µια καλύτερη ζωή, ή απλά, ως πάλη για την ανθρώπινη ζωή. Είναι πάλη ενάντια σε εκείνες τις κοινωνίες που επιβάλλουν τα βασανιστήρια και την εργασία, πάλη για όσο λιγότερη δουλειά γίνεται (τόσο στο χρονικό διάστηµα όσο και στην ένταση), πάλη για την κατάληψη της µέγιστης πιθανής ποσότητας του κοινωνικού προϊόντος. Αυτές οι απαιτήσεις δεν εγκαταλείφθηκαν µε το σχηµατισµό και την ανάπτυξη του προλεταριάτου και του ιστορικού κόµµατος του(7), αλλά αναπτύχθηκαν και έγιναν ακριβέστερες. Ο κοµµουνισµός, ως κίνηµα του οργανωµένου προλεταριάτου, αγωνίζεται για τη γενική µείωση της εργασίας στην ελάχιστη έκφρασή της (και στη διάρκεια και στην ένταση) και για την κατάληψη του κοινωνικού προϊόντος από το προλεταριάτο. Εντούτοις, ανοιχτά δηλώνει ότι αυτές οι απαιτήσεις µπορούν µόνο πραγµατικά και πλήρως να ικανοποιηθούν από την επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου που θα οδηγήσει τον κόσµο ενάντια σε όλα τα ισχύοντα πρότυπα (δικτατορία ενάντια στην ανταλλακτική αξία) σύµφωνα µε τις ανάγκες µιας αναπτυσσόµενης ανθρωπότητας. Ενάντια σε όλους τους αστικούς σοσιαλισµούς που υποστηρίζουν ότι η εργασία είναι έµφυτη στα ανθρώπινα όντα και αντιλαµβάνονται το σοσιαλισµό ως απλή διαδικασία που παίρνει τα αγαθά από τους "πλουσίους" και τα διανέµει µεταξύ των "φτωχών", ο κοµµουνισµός καθιερώνει όχι µόνο την ανάγκη να επαναστατικοποιηθεί η διανοµή (τελικά, µόνο µια συνέπεια που συνδέεται αξεχώριστα µε την παραγωγή), αλλά και να καταστραφούν τα ίδια τα θεµέλια του τρόπου παραγωγής. Κατά συνέπεια ανατρέπει πλήρως τον ίδιο τον στόχο της παραγωγής, έτσι ώστε να µην καθορίζεται πλέον από το ποσοστό κέρδους αλλά από τη βελτίωση της ζωής, προκειµένου να χαιρόµαστε την εργασία και έτσι να δουλεύουµε λιγότερο. Αυτό υπονοεί την εξαφάνιση των χρηµάτων, της εµποροκρατίας, και της µισθωτής εργασίας. Μόνο αυτή η καταστροφή µπορεί να δηµιουργήσει τη βάση επάνω στην οποία η εργασία δεν θα είναι πλέον εργασία, έτσι ώστε η παραγωγική δραστηριότητα γενικά να µπορεί να επανενταχθεί στην ίδια την ζωή του ανθρώπου. Η ανάπτυξη του καπιταλισµού είναι η ταυτόχρονη και αντιφατική ανάπτυξη της αστικής τάξης και της αντεπανάστασης από τη µια πλευρά και του προλεταριάτου και του προγράµµατος του από την άλλη. Ο αγώνας κατά της εργασίας, για την κατάληψη του κοινωνικού προϊόντος, για την επανάσταση, παράγεται από το κεφάλαιο, παράγοντας συγχρόνως την ανάπτυξη και την ενίσχυση της αντίδρασης. Κάθε µείωση του χρόνου εργασίας έχει αντισταθµιστεί από τις αυξήσεις στην παραγωγικότητα της εργασίας και µέσω της µεγαλύτερης έντασης: στο εργαστήριο, το εργοστάσιο, στη γραµµή συναρµολόγησης, µε τον Τεϋλορισµό... και µε τις "νέες µεθόδους στη διαχείριση εργασίας". Η ανάπτυξη των σοσιαλδηµοκρατικών κοµµάτων και των εργατικών κοµµάτων, του αστικού συνδικαλισµού, του εργατισµού και πιο πρόσφατα του σταλινισµού, του εθνικό-σοσιαλισµού, του λαϊκισµού (σε όλες τις παραλλαγές του, συµπεριλαµβανοµένου του Περονισµού, του Καστρισµού…) ήταν ταυτόχρονη και σε τέλεια συµφωνία µε αυτήν την διαδικασία. Το σύνολο των αστικών δυνάµεων και κοµµάτων παίρνουν τη λατρεία της εργασίας ως ιδεολογικό κέντρο των εκστρατειών τους προκειµένου να αναχαιτίσουν τους εργάτες και να τους έχουν έτσι στην υπηρεσία τους. |